مقاله با هدف تحلیل تأثیر بحران کرونا بر مواضع و عملکرد نیروهای سیاسی ایران از منظر ایدئولوژیک، به بررسی نحوه واکنش این نیروها در قالب طیفهای اصولگرایی، اصلاحطلبی و اعتدال پرداختهاست. روششناسی این پژوهش، کیفی و تحلیلی است که با بهرهگیری ازنظریه واکنشهای سیاسی در بحران «گیدرون و زیبلات» و «الگوی طیفبندیسیاسی علیرضارحیمی»، به تحلیل محتوای بیانیهها، منشورها، مواضع و واکنشهای عمومی نیروهای سیاسی در دوران بحران کرونا پرداختهاست. یافتههای تحقیق نشان میدهد که نیروهای اصلاحطلب بهویژه طیف تندرو، واکنشهای مخالفانه و نقادانهای نسبت به دولت داشتهاند و خواهان شفافیت و تعامل بیشتر با جهان بودهاند، در حالیکه اصولگرایان بهویژه طیف معتدل، بیشتر از دولت و رهبری حمایت کرده و برمقاومت و استقلال تأکید داشتهاند. همچنین نیروهای معتدل در پی تطبیق و همراهی با دولت و دستیابی به تعادل بین اقدامات داخلی و بینالمللی بودهاند. نوآوری این پژوهش در ارائه یک چارچوب تحلیلی جامع و طیفواره از واکنشها و موضعگیریهای نیروهای سیاسی در شرایط بحران غیرمنتظره است که میتواند به درک بهتر تحولات سیاسی در نظامهای اسلامی کمک کند. نتیجهگیری این مطالعه نشان میدهد که بحران کرونا نه تنها تفاوتهای ایدئولوژیک موجود بین نیروهای سیاسی را برجسته کرده، بلکه الگوهای واکنشی آنها رادر شرایط بحران تقویت و گاهی رادیکالترکرده است.
)
