تأثیر فرهنگ پیشگیری بر کاهش خسارات ناشی از سوانح طبیعی از دیدگاه کارکنان جمعیت هلال احمر کرمان

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشیار دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه شهید باهنر کرمان

2 دانشجوی کارشناسی ارشد رشته مدیریت بحران دانشگاه شهید باهنر کرمان

چکیده

کشور ایران در منطقه حادثه­خیزی قرار دارد و بسیاری از مسائلی که باید در مورد نکات ایمنی برای کاهش خسارات ناشی از سوانح طبیعی رعایت گردد، مورد غفلت واقع شده است. در همین راستا این پژوهش با هدف بررسی تأثیر فرهنگ پیشگیری بر کاهش خسارات ناشی از سوانح طبیعی از دیدگاه کارکنان جمعیت هلال احمر کرمان انجام شده است. روش پژوهش توصیفی ـ همبستگی و ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه است. جامعه آماری پژوهش کارکنان حوزه آموزشی سازمان هلال احمر استان کرمان بود که تعداد آنها 150 نفر است. برای تخمین حجم نمونه از فرمول کوکران استفاده شده است که مطابق آن 108 نفر برآورد شده است.  پرسشنامه­ها به­صورت تصادفی ساده توزیع شد. تحلیل استنباطی پرسشنامه با استفاده از آزمون t تک نمونه، آزمون فریدمن، ضریب همبستگی و آزمون رگرسیون در محیط نرم‌افزارهای Excel و SPSS انجام شد. نتایج پژوهش نشان داد که فرهنگ پیشگیری تأثیر معناداری بر کاهش خسارات ناشی از سوانح طبیعی دارد. هم­چنین ایجاد امنیّت و پیشگیری، رهبری شایسته، مسئولیت­پذیری و یادگیری و آموزش بر کاهش خسارات ناشی از سوانح طبیعی تأثیر معناداری خواهد داشت.

کلیدواژه‌ها


1. احمدی، علی اکبر؛ رسولی، رضا؛ رجب زاده قطری، علی و پویای قلی­زاده، پریسا (1391). ارائه مدل مدیریت بحران با تمرکز بر نظام مدیریت منابع انسانی برای بیمارستان­های شهر تهران. مدیریت دولتی، شماره10: 1-24.
2. پوراحمد، احمد؛ لطفی، صدیقه؛ فرجی، امین و عظیمی، آزاده (1388). بررسی ابعاد پیشگیری از بحران زلزله (مطالعه موردی: شهر بابل). مطالعات و پژوهش­های شهری و منطقه­ای، سال اول، شماره 1: 1-24.
3. پورمحمدی، محمدرضا؛ مصیب زاده، علی (1387). آسیب­پذیری شهرهای ایران در برابر زلزله و نقش مشارکت محله‌ای در امدادرسانی آنها. مجله جغرافیا و توسعه، شماره 12:  117-144.
4. پیام هلال احمر (1385). جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی ایران. بلایای طبیعی، شماره 121.
5. جمالی، اختر؛ فاتحی­منش، کیوان (1389). اثربخشی آموزش­های ضمن خدمت اعضای ستاد مدیریت بحران ارائه راهبردهای آموزشی مناسب در مدیریت بحران زمین لرزه. مطالعات مدیریت شهری، شماره4: 1-27.
6. حسینی، مازیار و دیگران (1387). مدیریت بحران، سازمان پیشگیری و مدیریت بحران شهر تهران. تهران: مؤسسه نشر شهر.
7. سادین، حسین؛ میرزاعلی، محمد و کوثری صفا، معصومه (1396). تحلیل خطر و خسارات زمین‌لرزه مناطق روستایی با استفاده از روش‌های AHP و GIS (مطالعه موردی: دهستان ابرشیوه دماوند). مدیریت بحران، شماره 11: 93-104.
8. سوری، علیرضا (1394). اصول، مبانی و رویکردهای مدیریت بحران (با تأکید بر بحران­های اجتماعی). مدیریت بحران و وضعیت های اضطراری، شماره24: 91-129.
9. شیرزاد کبریا، بهارک (1392). بررسی ابعاد و مؤلفه­های مدیریت بحران به­منظور ارائه راهکار مناسب برای مدارس متوسطه شهر تهران. تحقیقات مدیریت آموزشی، شماره16: 85-118.
10.قلی پور، آرزو (1395). مدیریت بلایای طبیعی در جمهوری اسلامی ایران و همکاری‌های منطقه‌ای بین‌المللی. سیاست (دانشگاه تربیت مدرس)، شماره10: 54-74.
11.قلی­پور، آرین (1382 و 1384). بحران مدیریت در مدیریت بحران. کمال مدیریت، شماره4و5: 43-52.
12.ماهنامه شمس (1382). بیانیه شورای مرکزی سازمان نظام مهندسی کشور به مناسبت زلزله بم. تهران: سازمان نظام مهندسی ساختمان، سال اول، شماره سوم.
13.محجوبی، عظیم (1386). نقش راهبردی آموزش در کاهش خسارت‌های ناشی از حوادث. برنامه، شماره 217: 26-29.
14.معمارزاده، غلامرضا؛ سرافرازی، مهرزاد (1387). بررسی گام‌های فرایند مدیریت بحران در سازمان. پژوهش‌های فرهنگی و اجتماعی، شماره 11: 9-75.
15.ناطق الهی، فریبرز (1378). مدیریت بحران زلزله در ایران: ساختار، نیازهای پژوهشی، آموزشی و اجرایی. تهران: پژوهشگاه بین المللی زلزله شناسی و مهندسی زلزله.
16.نوروزی، لیلا (1386). سوانح طبیعی در محیط زیست شهری؛ چالش‌ها و راهبردها، جستارهای شهرسازی، شماره21: 49-57.
17.ویسی، رضا؛ کشاورز، امرالله (1390). تبیین مدل ساختاری مشارکت مردمی در کاهش خطر سوانح طبیعی.  فرایند مدیریت و توسعه، شماره76: 79-102.